به نام خدا

 خدايا! هدايتم كن! زيرا مي‏دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.

 خدايا! هدايتم كن! زيرا مي‏دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.

 خدايا! هدايتم كن! كه ظلم نكنم، زيرا مي‏دانم كه ظلم چه گناه نابخشودني است.

 خدايا! نگذار دروغ بگويم، زيرا دروغ ظلم كثيفي است.

 خدايا! محتاجم مكن كه تهمت به كسي بزنم، زيرا تهمت، خيانت ظالمانه‏اي است.

 خدايا! ارشادم كن كه بي‏انصافي نكنم، زيرا كسي كه انصاف ندارد شرف ندارد.

 خدايا! راهنمايم باش تا حق كسي را ضايع نكنم، كه بي‏احترامي به يك انسان، همانا كفر خداي بزرگ است.

 خدايا! مرا از بلاي غرور و خودخواهي نجات ده، تا حقايق وجود را ببينم و جمال زيباي تو را مشاهده كنم.

خدايا! پستي دنيا و ناپايداري روزگار را هميشه در نظرم جلوه‏گرساز، تا فريب زرق و برق عالم خاكي، مرا از ياد تو دور نكند.

 خدايا! من كوچكم، ضعيفم، ناچيزم، پركاهي در مقابل طوفان‏ها هستم، به من ديده‏اي عبرت‏بين ده، تا ناجيزي خود را ببينم و عظمت و جلال تو را براستي بفهمم و به درستي تسبيح كنم.

 خدايا! دلم از ظلم و ستم گرفته است، تو را به عدالتت سوگند مي‏دهم كه مرا در زمره ستم‏گران و ظالمان قرار ندهي.

 خدايا! مي‏خواهم فقيري بي‏‏نياز باشم، كه جاذبه‏هاي مادي زندگي، مرا از زيبايي و عظمت تو غافل نگرداند.

 خدايا! خوش دارم گمنام و تنها باشم، تادر غوغاي كشمكش‏هاي پوچ مدفون نشوم.

 خدايا! دردمندم، روحم از شدت درد مي‏سوزد، قلبم مي‏جوشد، احساسم شعله مي‏كشد، و بندبند وجودم از شدت درد صيحه مي‏زند، تو مرا در بستر مرگ آسايش بخش.

 خسته ‏ام، پير شده‏ام، دل‏شكسته‏ام، نااميدم، ديگر آرزويي ندارم، احساس مي‏كنم كه اين دنيا ديگر جاي من نيست، با همه وداع مي‏كنم، و مي‏خواهم فقط با خداي خود تنها باشم.

 خدايا! به سوي تو مي‏آيم، از عالم و عالميان مي‏گريزم، تو مرا در جوار رحمت خود سكني ده.

                                      شهید  دکتر چمران

باز باران با خاطری پژمرده به سراغم آمده

اما این بار انگار تنها نیست

انگار پرو بال رفتن دارد

انگار بوی سیب می آید از دور دست

انگار دلش آرامشی گرفته بعد از آن طوفان ناگهانی

او هم قصد رفتن کرده است و چشم براه است

اما نمی داند که کسی هم چشم به راه او ست

هنوز هم با خاطراتش زنده است

عمری را به انتظار گذراند و رفت

دیگر جز مویی سپید و خاطری بیرنگ چیزی در دل ندارد

روزگاری که رفت و تنهایش را برای او گذاشت

دیگر به بی مهری زمانه عادت کرده است

دیگر دل بستن برایش جز خاطره چیزی نیست

خاطری که هرگز به آن نرسید و رفت

اما هنوز هم در دل منتظر اوست

یا حق

امشب دوباره دلم گرفته

باز هم یاد یاران کرده امشب

یاری که بی خداحافظی رفت

چه ناگهان و بی خبر

چه تلخ و خاموش

رفتنی که هنوز هم باور ندارم

هنوز هم به انتظار ملاقات او نشسته ام

اما چرا حالا

مگر الان فصل خداحافظی است

تازه به امید دیدن او بار سفر بسته بودم

که ناگهان او رفت و دیدار را به قیامت گذاشت

جز خاطراتی سپید و یادی سپید تر چیزی در خاطر ندارم

دیگر چهره اش را باید در قاب عکس روی دیوار تماشا کنم

برای دیدنش باید به منزل جدیدش بروم خانه ابدیش

به آرزویش رسید خانه ای در دور دست ولی مورد علاقه اش

آدرس خانه اش را به من داده است

ولی چه کنم که دیگر رمقی در من نمانده

دیگر رمق رفتن نیست

رمق دیدن عکس او بر روی دیوار را ندارم

شاید این گونه بوده است دفتر خاطرات او

ولی حیف که کاغذش زود تمام شد

و حیف که ما در آخرین برگ دفتر او یادگاری ننوشتیم

شاید تقدیر این گونه بوده است

به امیدی که دفترش را با نمره قبولی مهر وموم کنند

روحش شا د

من می خواهم از خوابی بگویم

خوابی سپید و دل سپیدتر به رنگ خاکستری

به امیدی نه چنان پیوسته

به نگاهی نه چنان آلوده

به دلی خونین از زمانه

به دلی نه به وسعت دریا یا شاید دریاچه حتی

از نگاهی ناگهان که  طوفانی به دل می اندازد

طوفانی آرام اما روان و ویرانگر

نگاهی که شاید بارها اتفاق افتاده بود اما این بار بار دیگریست

شاید دلمان تنها تر است شاید روزگار بی رحم تر است

به دنبال نگاهی یواشکی برای خوشی دل شاید

اما شاید قسمت نمی شود

شاید اینگونه نوشته شده است

شاید باید با یادش زندگی کرد

شاید خاطر ه اش زیبا تر باشد

شاید باید نامی برگزید

نامی درخور دلمان شاید

شاید این اسم مناسب باشد

حبس ابد تنهایی

یا حق

امشب باز هم یاری میرود

مردی از رنگ عشق

یاری از رنگ صداقت

یاری از بوی خوش بهار

او هم می رود ...   

بعد از او نوبت کیست؟

مرا رازی است ای جانان

آری رازی است که به کسی نمی توانم بگویم

حتی به تو

شاید دلیلش شرم باشد شاید عشق شاید...


تنهاییم را با خاطراتت تقسیم کرده ام


اما افسوس دیگر خاطره ای نیست


جز تنهایی


جز عاقبت برگهای سبز زمانه

جز توشه رفتن

ولی افسوس که ما کوله بارمان را نبسته ایم

افسوس که سفر در راه هست و ما تنها

دیگر راهی نیست جز عبور

جز سردی گلهای زمانه

جز خاموشی باغچه کوچک بهار

جز دیدن نگاهی سرد

ولی بازهم او که همدم تنهایی ماست

یا حق

جاده تاریک است

صدایی می آید

سکوت تنهایی را می شکند اما

صدا صدای تنهایی است

صدای عبور بهار از آنسوی جاده

از اعماق وجود تو

از سپیدههای چیده شده باغ مادر بزرگ

از گلهای پژمرده شده بهار

از رنگهای نگاه تو

این گل هم گلدون تنهایی ما را نشکست

اری شاید این گل تنها خوش بو تر است

شاید باید تنها برویم

شاید دیگر فرصتی نیست

باغبان منتظر است

پس منتظرش نگزاریم

به امیدی گلدون تنهایی ات همیشه سبز باشد

نوروزتان پیروز  بهارتون هر روز

یا حق

چشم انتظار آمدنت بودم

اما انگار رفته ای

به جست و جوی نام و نشانی می گشتم

اما چیزی نیافتم

آری هیچ نام و نشانی نیست

جز یادی  سپید

جز امیدی که شاید به ثمر نرسد

جز کشتی که شاید به ساحل نرسد

اما این انتظار برای چیست؟

چرا حالا؟

مگر  فرصتی نیست؟

چرا طاقت ها تمام شده اند؟

مگر او که بود؟

شاید گذر عمر خبر از پایان می دهد

شاید انتظار دیگر باقی نباشد

شاید ما دیگر نباشیم

به امیدی که قبل از سفر تو را ببینم

ای بی نام و نشان ترین کوچه تنهایی

می نویسم

از خاموشی

از خاموشی لبهای زمانه

از خاموشی آتش گداخته

از تنهایی روز عید

از سکوت تاریکی های شب

از گلهای چیده شده روزگار

از پیچ وخم های جاده زندگی

از عبور از چراغ قرمز

آری شاید گاهی راهی نیست جز...

ولی باز هم فقط اوست

که تنهایش را با تو تقسیم می کند

ی ا ح ق

عصری تابستانی و هوایی که کم دیده ای

این روزها دل خیلی بهانه تو را می گیرد

هوای دیدن تو را دارد

می دانم همه چیز بهانه است

برای شانه به شانه در حال و هوای هم بود ن

رفتن   نشستن   گریستن

در این دل دلواپسی عزیز دل

وقتی تو هستی انگار همی نیستند...

آری این شعر را ناصریا گفته است

اما او امروز میان ما نیست

آری او رفته است به دیارش

یه ناصر بود که مردش

گفتن که خود کشی بود

از بس که در خوشی بود

شاید از درد و ناخوشی بود

یه ناصر بود که کشتنش اما

توی روزنامه ها یجور دیگه نوشتنش

یه ناصر که زندست یادش همیشه هستش

روحش شاد    یا حق

خداحافظ

فقط این یک شب

آخرین شب قصه

آخرین برگ دفتر خاطرات

سوخته و نمناک

چشمان خیس منتظر

نیم نگاهی خاموش

خداحافظ

همین حالا

زیر باران تنهایی

زیر ابرهای چشم تو

زیر نگاه سبز تو

ولی افسوس که دیگر گفته ام خداحافظ

و خداحافظ...

به امید پنجره آبی بسته ای نشسته ام

به بیرون می نگرم

ای کاش این پنجره باز شود

ای کاش وسعت دید ما بیشتر شود

ای کاش پنجره دل ما هم باز شود

ای کاش گلهای این گلستان می شکفتند

ای کاش این گلها همیشه آبی باشند

ای کاش باغبان شاخه هایمان را نچیند

ای کاش روزگار روی تنه ما یادگاری ننویسد

ای کاش باران ریشه مان را بشوید

ای کاش این گلستان همیشه سبز بماند

به فردا نگری شاید به دنیا

شاید به امید اگر باشد

به ره توشه زندگی

به آسمان آبی

به مهربانی ها

به فصل خزان که برگهای تو را هم خواهد ریخت

به جوی آب که تو راهم خواهد برد

آری همه باید برویم از این خاک


به امیدی که شاید باد

گلدان سفالی لب پنجره ات را نیندازد

به امیدی که شاید این باد

تنه ات را از ریشه ات جدا نسازد

به امیدی که همیشه آبی باشی

i am really busy this days and i dont have continue writting now

i hope to continu after my trip to abrad

have good time

bfn

وقت وقت سفر است

وقت تنگ است

دیگر وقتی برای وداع نیست

شاید فرصتها مرده اند

شاید ما در خوابیم

شاید هم در خواب ابدیت

پرواز دیگر تاخیر هم ندارد

دیگر هم نمی توان به امید وقت اضافی بود

کارت را هم صادر کرده اند و باید رفت

دیگر کار از کار گذشته است

امیدی نیست

به جز لطف و بخشش او

دیگر راهی نیست

ولی چرا ما در آخر به یاد او افتاده ایم؟

چرا او را به زیر برگهای پاییزی  رها کرده ایم؟

سلامی به سکوت ابرهای بی باران

سلامی به طراوت گلها هنگام خزان

به دلهایی که خورا برنگ آبی نشان می دهند

به چشم هایی که منتظر نگاه توست

بنگر به این روزگار که شاید تو هم منتظر باشی

منتظر کسی؟ منتظر نگاهی و...

آری تو هم منتظری

اما آیا این انتظار تاکی باقیست؟

تا کی باید منتظرش باشیم؟

مگر دیگر وقتی هست؟

 

امروز شاید آخرین روز باشد شاید آخرین حرف

شاید آخرین پرواز شاید آخرین بال

آری اموز روزی دیگر است

مردمان گونه ای دیگرند

من هم گونه ای دیگرم

شاید وقت ما هم به پایان رسیده

شاید کبوتر سفید منتظر ماست

شاید باید رفت و دید

که چه کرده ایم و حق ما چیست

شاید لطف او ما را زود تر از این

دنیای بی چیز می خواهد رهایمان کند

به امیدی که ما هم با شادمانی از این دنیا برویم

به امیدی که ما هم در این سفر همسفر داشته باشیم

ا ما آیا خاک را هم می توان به قیمتی فروخت

                   گلای پونه

کاشکی دنیا واسه یک شب واسه یک شب مال من

                              کاش نگات به هر که جزمن واسه یک شب مال من

چی می شد خواب من وتوبه حقیقت بشه تعبیر

                                           چی می شد جدائیهارونذاریم به پای تقدیر

چی می شد به التماسم واسم از یه عشق می خوندی

                             چی می شد دلت می خواست وهمیشه پیشم میموندی

اگه اون چشای نازت یه ضریحی داشت طلایی

                                        اونقدر دورش میگشتم تا نشه پیداش جدایی

یادگاری می نویشتم پاش رو گلبرگای قرمز

                                    می نویشتم عزیزم هرجای باشم بی تو هر گز

چی می شدکه گلدونامون پر بود از گلای پونه

                                       به هوای چیدن اون نمی رفت کسی به خونه

نوشته شده توسط مهناز افشار

او را یافتم در دنیایی دیگر

نامه ای برایش نوشتم

اما آیا او خودش بود؟ آیا او خودش هست؟

آیا آن نامه بدستش می رسد؟

آیا اگر بدستش برسد جوابش را می دهد؟

آیا او هم مشتاق دیدار است؟

آیا او هم رنگ آبی را دوست می دارد؟

آیا او هم مرا می شناسد؟

آیا او هم به دنیایی دیگر می نگرد؟

به امیدم که او هم آنگونه باشد

به امیدی که شاید روزی خبری از او برسد

به امیدی که روزگار بهارش را خزان نکند

 آری او بود او که برای من تنها یار بود

 آری او باید برود

 او هم رفت

 آری دیگر تاقتتی نیست

 دیگر کسی نیست

 چرا او ما را اینگونه آزمایش می کند؟

 آیا نمی داند که دل ما کوچک است

 آیا نمی داند که این دل شکستنیست؟

پس چرا ؟

او هم ما نند بقه رفت

و تنهایی رو با خود آورد

این روزگار دیگر نمی دانم که چه چیز با ارزش تر

را می خواهد از ما بگیرد؟

مگر دیگر چیزی مانده؟

مگر دیگر کسی مانده؟

به امید آنکه رفاقتاتون پایدار باشد

به امیدی که دوستیانتان همیشه باشند

به امیدی که هیچ با خزانی درخت دوستیتان را

از جا نکند

به امیدی که تاقت جدایی را اگر روزگار نامهربانی کرد داشته باشید

به امیدی که روزگار برگهای درخت زندگیتان را نکند

چند روزی است در فکر فرو رفته ام

با خود از انسانیت می گفتم

از مرام و معرفت که این روزها گم شده

از دل ها که مثل سنگ شده

محبتهایی که دیگه زبونی شدن

آدم هایی که دیگه به فراموشی سپرده شدن

ولا هنوز هم هستند

آره

من یکیشونو دیدم

به امید اینکه هیچ وقت فراموش نشن

به امیدی که شیشه دلشون شکسته نشه

به امیدی که ما هم بتونیم مثل اونها بشیم

اشکها یش را دیدم

رویش را از من دور می کرد

آری انگار نمی خواست کسی رویش را ببیند

راستی چرا؟

مگه او چه کرده بود؟

گناه او چه بود؟

آری  او هم قربانی بود

قربانی روزگار

قربانی دنیا  قربانی مرام و معرفت

آری او باید بسوزد و بسازد و

 قربانی این شعله سوزان کیست؟ مقصر کیست؟

امروز هوایی دیگر دارم   

هوای پر کشیدن شاید 

هوای رفتن هوای دیدن  

هوای نفس کشیدن   

به امید بهارم که بی آید  

ومرا با خود ببرد 

واین انتظار را نزدیک کند  

آری منتظزش هستم شاید بیاید               

امروز اشک را در چشمانم میبینم 

به افقی دیگر می نگرم به فردایی دیگر

به رنگی دیگر 

به برگهایی که روزگار آنها را رو به خزان می برد

به دستهای پینه بسته ای می نگرم که شاید 

زندگی را ندیده است.شاید هم نخواهد دید

به صداقتش می نگرم به سادگیش  

آری او خدا را می شناسد  

ولی افسوس که ما خودمان را هنوز نشناخته ایم

به قلب مهربانش به شکرگزاریش

این روزگار دیگر صفایی ندارد  

شاید هم دیگر وفایی  ندارد

به امیدی که روزگار با ما باشد   

شاید دلهایشان را از دست داده اند

شاید چشمهایشان را بسته اند                                

و شاید...           

و عاقبت این روزگار ما را به کجا 

خواهد برد...

شاید مردمانش مرده اند